Αμερική, Αμερική καλά μου λέγαν μερικοί πως είσαι χώρα μαγικη!

Όταν ήμουν επτά χρονών, η μητέρα μου η αδελφή μου κι εγώ μπήκαμε στο πρώτο μεγάλο jumbo jet της Ολυμπιακής και κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Μάλιστα! Το 1973 η Ολυμπιακή πετούσε κατευθείαν στη Νέα Υόρκη και μάλιστα non-stop. Με θλίψη βλέπω τώρα ότι σταμάτησε να έρχεται ακόμα και στο Λονδίνο. Είναι πραγματικά κρίμα γιατί θυμάμαι την τέλεια αυτή πτήση, με τις χαμογελαστές αεροσυνοδούς, τα χιλιάδες σνακς, φυστίκια, πορτοκαλάδες και 'γω δεν ξέρω τι άλλο, που μας σέρβιραν, το ό,τι ο πιλότος μας μιλούσε αρκετά συχνά κι άφησε κάποια παιδιά να πάνε στο πιλοτήριο (τώρα που τέτοια πράγματα) και γενικά το πόσο ονειρική ήταν αυτή η πτήση. Ήταν η παρθενική πτήση του jumbo 747 (αν θυμάμαι καλά το νούμερο) για την Ολυμπιακή και το πρώτο μεγάλο ταξίδι για μένα.

Εγώ, τι άλλο θα έκανα σ'όλο το ταξίδι; Είχα φορέσει το ακουστικό (αν θυμάμαι σωστά, ένα ήταν κι όχι δύο ή stereo) και άκουγα τη μουσική που έπαιζε μέσα στο αεροπλάνο. Οκτώ ώρες πέρασαν αμέσως και ήθελα κι άλλο! Απο τότε αγάπησα τα ταξίδια και τα αεροπλάνα.

Και φτάνουμε στην Νέα Υόρκη. Μέσα στη θολούρα του jet lag θυμάμαι ότι όλα μου φάνηκαν εξωπραγματικά τεράστια, εξωγήινα θα έλεγα. Από τον πρώτο όροφο της Αγίας Ζώνης στον 36ο του ουρανοξύστη στο Μανχάτταν που ζούσε η θεία μου. Αυτή δεν ήταν απλώς μια άλλη χώρα, ήταν μια χώρα σε άλλο χρόνο, σε άλλη διάσταση. Η θεία μου μας σέρβιρε κάτι τσιπς που ακόμα ως τώρα τη γεύση τους δεν την έχω ξαναβρεί. Δεν είχαν καμμία σχέση με τα τσιπς που τρώμε στην Ελλάδα, ούτε ακόμα και στην Αγγλία και το ίδιο και οι τηγανιτές πατάτες.

Απόλυτη γευστική ηδονή. Που να μη γίνουν παχύσαρκοι οι Αμερικανοί; Εγώ σίγουρα θα είχα γίνει 800 κιλά άμα έμενα εκεί παραπάνω!!!

Το πλάνο ήταν να μείνουμε περίπου ένα-δύο μήνες. Υπήρχε ειδικός λόγος που δε θέλω να επεκταθώ γιατί δε θα μιζεριάσουμε σ'αυτό το blog, αλλά ας πούμε ότι έπρεπε να κάνω μια μεγάλη χειρουργική επέμβαση, που τότε μόνο στην Αμερική μπορούσε να γίνει.

Κι αυτή έγινε στο σούπερ-διαστημικό νοσοκομείο Bethesda στο Maryland.

Τα νοσοκομειακά δε θα τα πούμε, είναι πάντα βαρετά. Ας πούμε ότι όλα πήγαν τέλεια, οι γιατροί είπαν ότι ήμουν τσαμπιόνι κι έτσι μετά από κανά δίμηνο στην Αμερική γυρίσαμε στην Ελλάδα.

΄Οσο είμασταν εκεί όμως κάποια πράγματα μου έμειναν για πάντα στο μυαλό:

τα ξαδέλφια μου στο Washington DC και το τεράστιο σπίτι τους με το υπέροχο play room στον κάτω όροφο, η κούκλα που μου χάρισε μια από τις θείες μου (έχω πολλές θείες στην Αμερική!!!) που στην πλάτη της είχε πικάπ (η κούκλα, όχι η θεία) και έβαζες δισκάκια με το τραγούδι της Coca Cola σε όλες τις γλώσσες!

Και βέβαια η τηλεόραση που ήταν έγχρωμη και είχε τέλεια προγράμματα, όπως Mission:Impossible, That Girl, Rhonda, The Lucy Show και τόσα άλλα που ήρθαν στην ελληνική τηλεόραση πολλά χρόνια μετά. Η αδελφή μου είχε τη φαεινή ιδέα να ηχογραφήσει τα τραγούδια από πολλές σειρές σε μια κασσέτα (τότε βίντεο όχι μόνο δεν υπήρχε, αλλά ούτε καν ξέραμε τι ήταν) και να τ'ακούμε ξανά και ξανά όταν γυρίσαμε στην Ελλάδα. Αυτή η κασσέτα πρέπει να υπάρχει ακόμα, κάπου στις στίβες των κασσετών που έχω στην Αθήνα.

Η μουσική ήταν για τη θεία μου (αδελφή της μαμάς μου) το κύριο επάγγελμα. Ήταν σπουδασμένη σε όλες τις όπερες της Ευρώπης και τότε τραγουδούσε σε νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης που μας κάλεσε μια βραδιά. Ήταν (και είναι ακόμα) εξαιρετική πιανίστα και αφού τραγούδησε όλα τα γνωστά τότε hits της εποχής, έκατσε στο πιάνο και είπε "και τώρα θα σας παίξω Ραχμάνινοφ". Ο κόσμος γέλασε, αλλά το γέλιο τους κόπηκε απότομα όταν η θεία μου άρχισε να παίζει τις πρώτες νότες από το Flight of the Bumble Bee. Καταλαβαίνετε τι έγινε στο τέλος!

Όταν σκέφτομαι τη Νέα Υόρκη, θυμάμαι τους τεράστιους ουρανοξύστες, τα κίτρινα ταξί, το άφθονο ευωδιαστό φαγητό, το διαμέρισμα της θείας μου στο κέντρο του Μανχάτταν, με παράθυρα με υπέροχη θέα από ψηλά, το Central Park με τα hot dog stands και βέβαια το τραγούδι που συνοδεύει αυτές τις αναμνήσεις. Όποτε το ακούω, είμαι και πάλι στον 36ο όροφο, σ'έναν ουρανοξύστη στο Μανχάτταν.

Ένα αυτοκίνητο στην Εθνική Οδό.

Ξεκινάμε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 70. Ένα χρυσό Simca αφήνει πίσω του το Λευκό Πύργο, την Εγνατία, το Θερμαϊκό και όλες τις άσχημες αναμνήσεις των τελευταίων δύο χρόνων.

Οδηγεί μια νέα γυναίκα, η μητέρα μου. Στο μπροστινό κάθισμα η αδελφή μου στο πίσω εγώ, μόλις τεσσάρων ετών. Προορισμός μας η Αθήνα, η πρωτεύουσα που υποσχόταν καινούργια ζωή με πολλές ελπίδες.

Τότε ήταν και το ξύπνημά μου, η πρώτη μου ανάμνηση. Οι στροφές, τα Τέμπη, η στάση στο Σούστα για σουβλάκι και ανάσα και η σιγανή μουρμούρα του ραδιοφώνου με ομιλίες και μουσική.

'Ενα γλυκό νανούρισμα που μ'έφερε ύπνο, για να ξυπνήσω, μια και καλή, όταν φτάσαμε στον προορισμό μας.

Το σπίτι μας, στην πολύ "trendy" τότε περιοχή, Φωκίωνος Νέγρη. Μια τεράστια σιδερένια πόρτα με φερ φορζέ και διαμέρισμα στον πρώτο όροφο με βεράντα στην Αγίας Ζώνης.

Απέναντι το φαρμακείο, που λίγα χρόνια μετά θα γινόταν διάσημο, καθώς εκεί εργαζόταν νεαρή, πληθωρική ξανθιά, μέλλουσα αεροσυνοδός, μέλλουσα γυναίκα πρωθυπουργού και πέτρα του σκανδάλου!

Πρώτη μας δουλειά, να γραφτεί η αδελφή μου στο σχολείο κι εγώ στο νηπιαγωγείο. Τα παράθυρα του νηπιαγωγείου είχαν ζωγραφισμένη τη Χιονάτη και τους επτά νάνους. Η δασκάλα ήταν πολύ καλή, αλλά βέβαια όχι και τόσο καλή όσο η μαμά μου, γι'αυτό δεύτερη μέρα δεν πήγα!

Έτσι, μέσα στο σπίτι, αγκαλιά με το Φασόλα μου, που τον έχω ακόμη, άρχισα ν'ακούω υπέροχους ήχους να βγαίνουν από ένα μικρό τετράγωνο κουτί.

Ο Sinatra, o Nat King Cole, οι Platters, αλλά και οι Beatles, o Τchaikovsky, ο Beethoven έκαναν τη μικρή καρδιά μου να πετάει κάθε φορά. Δεν υπήρχε τίποτε ωραιότερο από αυτό το άκουσμα.

Σ'ένα 45άρι που έπαιζε στο πικάπ η μαμά μου πάρα πολύ, είχα ακούσει και αυτό το τραγούδι και το λάτρευα, γιατί τότε νόμιζα ότι "αυτή η κυρία έχει την ίδια φωνή με τη μαμά μου".

Ο χορός και η μουσική μπήκαν μέσα μου και όλα τα άλλα γύρω μου δεν υπήρχαν. Είχα μάθει πως να παίζω το πικάπ και έβγαζα τον ένα δίσκο κι έβαζα τον άλλον. Πιο πολύ ξένη μουσική, η ελληνική μουσική ακουγόταν ελάχιστα στο σπίτι μας. Είχαμε 45άρια με το Δελφίνι Δελφινάκι και το Νά'τανε το 21, αλλά μάλλον αυτά ήταν μόνο. Βεβαίως υπήρχαν και δύο μεγάλοι δίσκοι του Διονύση Σαββόπουλου, Ο Μπάλλος και τα 10 Χρόνια Κομμάτια, κι όταν έμαθα ότι ήταν θείος μου χάρηκα πάρα πολύ!

Κάθε Κυριακή μπαίναμε στο αυτοκίνητο της μαμάς και πηγαίναμε μια μεγάλη μακρινή εκδρομή (στα Σπάτα!) για να επισκεφτούμε το "κτήμα" ενός φίλου μας που είχε πολλά σκυλιά, μεγάλο κήπο με πισίνα το καλοκαίρι και ζεστό σπίτι με όλα τα τζάκια αναμένα το χειμώνα. Όταν θυμάμαι το κτήμα θυμάμαι τη μυρωδιά του ψημένου αρνιού, στον εξωτερικό πέτρινο φούρνο, την κυρία Ευδοκία που μας φρόντιζε κάθε φορά και (πάλι) τη μουσική που με μεγάλα ηχεία έφτανε σε κάθε άκρη του κτήματος.

Ήταν δεκαετία του 70, δικτατορία, και φυσικά Θεοδωράκης ήταν απαγορευμένος παντού. Αλλά σ'εκείνη τη γωνιά της γης που γύρω γύρω δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από δέντρα, λόφοι και κανείς άλλος στα 2000 μέτρα, ο Μίκης και ο Pablo Neruda έπαιζαν στη διαπασών για να μπουν για καλά στην καρδιά μου και στην ψυχή μου.

Intro.

Από Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Σπέτσες, Λονδίνο. Η Κυψέλη, η Φιλοθέη, το Ψυχικό, το Beckenham, η Πιτιούσα...Η μαμά, η αδελφή κι εγώ. Η πρώτη αγάπη, η μεγάλη αγάπη, εκείνα τα ματάκια, το χαμόγελο που σκοτώνει, η τρέλλα, η χαρά, η απογοήτευση. Τα γέλια, τα δάκρυα, ο γύψος, οι φίλοι, οι πλάκες, οι σπουδές.

Και πάνω απ'όλα η μουσική.

Η μουσική που συνόδεψε κάθε στιγμή της ζωής μου. Κάθε στιγμή συνδέθηκε μ'ένα τραγούδι, κάθε τραγούδι θυμίζει μια στιγμή.

Εδώ θα γράφω απο μένα σε μένα και για μένα. Κι για όσους πιστούς προσέλθουν.

Στη γλώσσα μου, για να εκφράζομαι όπως θέλω, όπως μ'αρέσει κι όπως μου κατέβει! Κι άμα πετάω και κανένα αγγλικό είναι γιατί θα το χρειάζονται τα συμφραζόμενα.

Έχω πολύ όρεξη να γράψω, το χρειάζομαι, και σκέφτηκα να συνδυάσω κάθε μου εμπειρία με τη μουσική που τη συνόδεψε. Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι!

Και ξεκινάμε....