Δύο-τρία χρόνια αφού ξεκίνησα το σχολείο, μια φίλη της μαμάς μου μας γνώρισε μια νέα κοπέλλα που άρχιζε την καριέρα της ως ηθοποιός. Την έλεγαν Σάντρα, ήταν πολύ νέα, γύρω στα 25, και μόλις είχε τελειώσει τη Δραματική Σχολή κι ήταν γεμάτη φιλοδοξίες για να παίξει στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Eρχόταν κι αυτή από τη Θεσσαλονίκη, κι ήταν αυτή που ίσως με επηρέασε στη ζωή μου περισσότερο, μετά φυσικά από την οικογένειά μου.
Είχε κάτι αυτό το κορίτσι. Είχε αυτό που λέμε "τύπο". Μιλούσε αληθινά και ανοιχτά, είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει, είχε απίστευτο χιούμορ και ήξερε τα καλύτερα ανέκδοτα, είχε μοντέρνες ιδέες και έναν τρόπο να γίνεται φίλη με όλον τον κόσμο και όλοι να της εκμυστηρεύονται τα πάντα!
Άρχισε να έρχεται σπίτι μας συχνά και γνωριστήκαμε αρκετά καλά. Και όπως σε κάποιες ταινίες που εμφανίζεται ένας άγγελος ή ένας εξωγήινος για λίγο καιρό, για να αλλάξει τις ζωές κάποιων ανθρώπων, έτσι και η Σάντρα, ήρθε στη ζωή μας για να μας την αλλάξει, και κυρίως τη δική μου, για πάντα.
Μια μέρα μας έφερε ένα τετράδιο, το οποίο το είχε ντύσει με ασπρόμαυρες φωτογραφίες από μικρά παιδιά, μέσα στο οποίο είχε γράψει αριστουργήματα μικρές ιστορίες. Δε θυμάμαι το λόγο για τον οποίο μας το έφερε το τετράδιο, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι αυτό παρέμεινε σε μας για πάντα και διάβαζα τα διηγήματα ξανά και ξανά για πολλά χρόνια κάτι που επηρέασε τον τρόπο γραψίματός μου για τα επόμενα χρόνια...
Εμένα μου φερόταν σαν να είμασταν συνομίληκες.... Μια μέρα με πήρε στο Μοναστηράκι μαζί της. Ανίδεη για το τι θα ακολουθούσε νόμιζα ότι θα με πάει για κανένα σουβλάκι. Η Σάντρα όμως δεν ήταν συνηθισμένος άνθρωπος που έκανε συνηθισμένα πράγματα, κι αντί για σουβλάκι με πήγε σ'ένα ψαγμένο μαγαζί για να μου αγοράσει ένα ξεβαμμένο, dirty, σκισμένο, απίθανο Wrangler jean!
Φυσικά δε χρειάζεται να πω πόσο πολύ το λάτρεψα και πως το φορούσα κάθε μέρα, ωσπου πια δε μου χωρούσε, οπότε και το κράτησα ως κειμήλιο μέχρι που χάθηκε δυστυχώς σε κάποια από τις άπειρες μετακομίσεις μας.
Για πολλά χρόνια η Σάντρα ερχόταν και έφευγε από την Αθήνα και πάντα μας επισκεπτόταν, αλλά κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 εξαφανίστηκε.
Πότε πότε μαθαίναμε νέα της από το Λουκιανό Κηλαηδόνη που ήταν κοινός μας φίλος (και ο μεγάλος της καημός. Η Σάντρα μας είχε χαρίσει ένα χαμστεράκι που το ονόμασε Λούκη, προς τιμήν του γνωστού μουσικού που λάτρευε). Μαθαίναμε πως κατάφερε και πήρε δύο ρόλους σε ταινίες που βραβεύτηκαν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά μετά από αυτές τίποτε άλλο. Για πολλά χρόνια χάσαμε τα ίχνη της.
Τη χρονιά που τελείωνα το Λύκειο, και την ημέρα που διάβαζα Ιστορία για να δώσω Παννελήνιες, η μαμά μου μου ανακοίνωσε πως θα έρθει η Σάντρα επίσκεψη. Αυτομάτως τα βιβλία πετάχτηκαν στο πάτωμα και η χαρά της προσδοκίας αντικατέστησε την αγωνία των εξετάσεων. Γύρω στις 5 χτύπησε το κουδούνι μας και εμφανίστηκε η Σάντρα, νεανική και άνετη όπως πάντα, συνοδευόμενη από έναν ξανθό κούκλο, ετών 4: ήταν ο γιος της!
Μας διηγήθηκε πως ένα καλοκαίρι, μέσα στα άπειρα ταξίδια της, κοιμήθηκε μ΄'εναν Άγγλο και το επόμενο πρωί του ανακοίνωσε ευθέως ότι μόλις έμεινε έγκυος. Εκείνον μη τον είδατε μετά απ'αυτό, αλλά 9 μήνες μετά η Σάντρα γέννησε ένα μικρό θεό που από το λίγο που πέρασα μαζί του εκείνην την ημέρα, είδα ότι είχε και τη σπιρτάδα της και το χιούμορ της.
Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδα τη Σάντρα. Πάνε τώρα 25 χρόνια από εκείνην την ημέρα.
Έμαθα ότι πέθανε από AIDS. Και μου είναι ακόμα αδύνατον να το πιστέψω, προσεύχομαι να μην είναι αλήθεια, ότι κάποιος μας έδωσε λάθος πληροφορίες.
Γιατί εκτός από όλα αυτά που μου έδωσε, το μεγαλύτερό της δώρο ήταν όταν ένα απόγευμα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70, μπήκε στο σπίτι μας ξαναμένη και μας είπε ότι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ πρέπει να ακούσουμε αυτό το τραγούδι με το συγκλονιστικό πιάνο:
'Ηταν η πρώτη φορά που άκουγα τους Who, και ο μεγάλος μου έρωτας γεννήθηκε στα 9 μου χρόνια, από ένα κασσετοφωνάκι με φριχτό mono ήχο, από μια κασέττα, που σημειωτέον η Σάντρα μου χάρισε για να τη λιώσω ακούγοντας ολόκληρο το Tommy, απο την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά και ξανά.
Ώσπου 25 χρόνια αργότερα, μετά απο φάσεις disco, new age και rave να ξανακούσω στην Αγγλία το Pinball Wizard και να θυμηθώ τους υπέροχους εκείνους ήχους που με είχαν συγκλονίσει όταν είμουν μικρούλα, και να κολλήσω πια για πάντα στη μαγεία των Who.
Γι'αυτό και μόνο, Σάντρα θα σ'ευχαριστώ για πάντα.
Είχε κάτι αυτό το κορίτσι. Είχε αυτό που λέμε "τύπο". Μιλούσε αληθινά και ανοιχτά, είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει, είχε απίστευτο χιούμορ και ήξερε τα καλύτερα ανέκδοτα, είχε μοντέρνες ιδέες και έναν τρόπο να γίνεται φίλη με όλον τον κόσμο και όλοι να της εκμυστηρεύονται τα πάντα!
Άρχισε να έρχεται σπίτι μας συχνά και γνωριστήκαμε αρκετά καλά. Και όπως σε κάποιες ταινίες που εμφανίζεται ένας άγγελος ή ένας εξωγήινος για λίγο καιρό, για να αλλάξει τις ζωές κάποιων ανθρώπων, έτσι και η Σάντρα, ήρθε στη ζωή μας για να μας την αλλάξει, και κυρίως τη δική μου, για πάντα.
Μια μέρα μας έφερε ένα τετράδιο, το οποίο το είχε ντύσει με ασπρόμαυρες φωτογραφίες από μικρά παιδιά, μέσα στο οποίο είχε γράψει αριστουργήματα μικρές ιστορίες. Δε θυμάμαι το λόγο για τον οποίο μας το έφερε το τετράδιο, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι αυτό παρέμεινε σε μας για πάντα και διάβαζα τα διηγήματα ξανά και ξανά για πολλά χρόνια κάτι που επηρέασε τον τρόπο γραψίματός μου για τα επόμενα χρόνια...
Εμένα μου φερόταν σαν να είμασταν συνομίληκες.... Μια μέρα με πήρε στο Μοναστηράκι μαζί της. Ανίδεη για το τι θα ακολουθούσε νόμιζα ότι θα με πάει για κανένα σουβλάκι. Η Σάντρα όμως δεν ήταν συνηθισμένος άνθρωπος που έκανε συνηθισμένα πράγματα, κι αντί για σουβλάκι με πήγε σ'ένα ψαγμένο μαγαζί για να μου αγοράσει ένα ξεβαμμένο, dirty, σκισμένο, απίθανο Wrangler jean!
Φυσικά δε χρειάζεται να πω πόσο πολύ το λάτρεψα και πως το φορούσα κάθε μέρα, ωσπου πια δε μου χωρούσε, οπότε και το κράτησα ως κειμήλιο μέχρι που χάθηκε δυστυχώς σε κάποια από τις άπειρες μετακομίσεις μας.
Για πολλά χρόνια η Σάντρα ερχόταν και έφευγε από την Αθήνα και πάντα μας επισκεπτόταν, αλλά κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 εξαφανίστηκε.
Πότε πότε μαθαίναμε νέα της από το Λουκιανό Κηλαηδόνη που ήταν κοινός μας φίλος (και ο μεγάλος της καημός. Η Σάντρα μας είχε χαρίσει ένα χαμστεράκι που το ονόμασε Λούκη, προς τιμήν του γνωστού μουσικού που λάτρευε). Μαθαίναμε πως κατάφερε και πήρε δύο ρόλους σε ταινίες που βραβεύτηκαν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά μετά από αυτές τίποτε άλλο. Για πολλά χρόνια χάσαμε τα ίχνη της.
Τη χρονιά που τελείωνα το Λύκειο, και την ημέρα που διάβαζα Ιστορία για να δώσω Παννελήνιες, η μαμά μου μου ανακοίνωσε πως θα έρθει η Σάντρα επίσκεψη. Αυτομάτως τα βιβλία πετάχτηκαν στο πάτωμα και η χαρά της προσδοκίας αντικατέστησε την αγωνία των εξετάσεων. Γύρω στις 5 χτύπησε το κουδούνι μας και εμφανίστηκε η Σάντρα, νεανική και άνετη όπως πάντα, συνοδευόμενη από έναν ξανθό κούκλο, ετών 4: ήταν ο γιος της!
Μας διηγήθηκε πως ένα καλοκαίρι, μέσα στα άπειρα ταξίδια της, κοιμήθηκε μ΄'εναν Άγγλο και το επόμενο πρωί του ανακοίνωσε ευθέως ότι μόλις έμεινε έγκυος. Εκείνον μη τον είδατε μετά απ'αυτό, αλλά 9 μήνες μετά η Σάντρα γέννησε ένα μικρό θεό που από το λίγο που πέρασα μαζί του εκείνην την ημέρα, είδα ότι είχε και τη σπιρτάδα της και το χιούμορ της.
Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδα τη Σάντρα. Πάνε τώρα 25 χρόνια από εκείνην την ημέρα.
Έμαθα ότι πέθανε από AIDS. Και μου είναι ακόμα αδύνατον να το πιστέψω, προσεύχομαι να μην είναι αλήθεια, ότι κάποιος μας έδωσε λάθος πληροφορίες.
Γιατί εκτός από όλα αυτά που μου έδωσε, το μεγαλύτερό της δώρο ήταν όταν ένα απόγευμα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70, μπήκε στο σπίτι μας ξαναμένη και μας είπε ότι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ πρέπει να ακούσουμε αυτό το τραγούδι με το συγκλονιστικό πιάνο:
'Ηταν η πρώτη φορά που άκουγα τους Who, και ο μεγάλος μου έρωτας γεννήθηκε στα 9 μου χρόνια, από ένα κασσετοφωνάκι με φριχτό mono ήχο, από μια κασέττα, που σημειωτέον η Σάντρα μου χάρισε για να τη λιώσω ακούγοντας ολόκληρο το Tommy, απο την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά και ξανά.
Ώσπου 25 χρόνια αργότερα, μετά απο φάσεις disco, new age και rave να ξανακούσω στην Αγγλία το Pinball Wizard και να θυμηθώ τους υπέροχους εκείνους ήχους που με είχαν συγκλονίσει όταν είμουν μικρούλα, και να κολλήσω πια για πάντα στη μαγεία των Who.
Γι'αυτό και μόνο, Σάντρα θα σ'ευχαριστώ για πάντα.
