Διάπλασις των παίδων...

Σχολείο, Γαλλικά, Γυμναστική, Κολυμβητήριο...

...το μόνο πράγμα που δεν έμαθα (και τώρα το μετανιώνω) ήταν μουσική.

Ψέμματα! Υπήρχε μια στιγμή στη ζωή μου που έπαιξα μουσική, αλλά θα μιλήσω σε άλλο post γι'αυτό. Απλά, δε συνέχισα με τη μουσική στο γυμνάσιο, γιατί στο μεταξύ είχα άλλα 127 πράγματα που έκανα, ξεκινώντας με τα Γαλλικά στην Τετάρτη Δημοτικού.

Ναι, σε ηλικία 10 χρονών η μαμά μου με πήρε από το χέρι και με έγραψε στη Γαλλική Ακαδημία.   Σε ένα νεοκλασσικό κτήριο, κάπου στη γωνία μεταξύ Ίμβρου και Τενέδου στην Κυψέλη αν θυμάμαι καλά, ξεκίνησε το μεγάλο, μονότονο και ατέλειωτο ταξίδι στη γαλλική γραμματική... Τα πρώτα χρόνια ξετρελλάθηκα, είμουν πρώτη στην τάξη, η προφορά μου ήταν τέλεια, τα ρήματα τα έπαιζα στα δάχτυλα και οι δασκάλες με λάτρευαν...μετά από την τέταρτη χρονιά πια είχα κουραστεί, βαρεθεί και η γλώσσα γινόταν όλο και δυσκολότερη, τα κείμενα όλο και πιο ακαταλαβίστικα και η σκληρή δουλειά μου όλο και λιγότερο αποδοτική. 
Δεν τα παράτησα αμέσως, πήρα το πρώτο Certificat  και δυο χρόνια μετά (αφού έζησα και στη Λυών σχεδόν ένα χρόνο) αποφάσισα ότι είχα αρκετά μαθήματα γαλλικών στη ζωή μου για να συνεννοούμαι στο Café de la Paix και στο Printemps οπότε καιρός πια να σταματήσω. Συν το γεγονός ότι από την Έκτη Δημοτικού και μετά είχα ερωτευτεί....τα αγγλικά!

Αγγλικά που χωρίς να έχω μάθει ποτέ στη ζωή μου με μαθήματα, ήξερα από τα τραγούδια κι απ'τις ταινίες. Αγγλικά που δεν έκανα στο πρώτο μου σχολείο γιατί ήταν γαλλικό (ο "'Αγιος Παύλος") αλλά ξεκίνησα στο προχωρημένο τμήμα κατευθείαν στην Έκτη Δημοτικού στο καινούργιο μου σχολείο, τον Παναγιωτόπουλο, με την αγαπημένη μου δασκάλα την κυρία Λαμπίρη.  Κι αυτό ήταν. Η γλώσσα έβγαινε φυσική από μέσα μου, σαν να τη μιλούσα πάντα.

Οι γλώσσες ήταν ένα πράγμα που συνέχισα στα φοιτητικά μου χρόνια με Ισπανικά (ένα χρόνο) και Ιταλικά (4 χρόνια).  Λατρεύω να μαθαίνω νέες γλώσσες, και σκέφτομαι να αρχίσω επαναλήψεις στα Ιταλικά και (...ω, ναι!...) στα Γαλλικά. Είδωμεν...

Η αγάπη της μαμάς μου να μας γράφει σε κάθε είδους δραστηριότητα συνέχισε με τα εξής:

• Ενόργανη Γυμναστική (8 χρονών - ήταν η εποχή της Νάντια Κομανέτσι κι εγώ είμουν η απάντηση από την Ελλάδα, μέχρι που συνειδητοποιήσαμε ότι θα έμενα μια ζωή στο 1.10 ύψος)
• Κολυμβητήριο (9 χρονών - με ανέβασαν μια φορά στο βατήρα για βουτιά, κι αυτό ήταν, το κλάμμα μου ακόμα αντηχεί στις κερκίδες)
• Σουηδική Γυμναστική (12 χρονών στο Hilton! - είμουν η μόνη κάτω των 50 εκεί μέσα και η μόνη που δεν έκλανε όταν κάναμε το salute to the sun)
•  Μέχρι ιππασία έκανα για λίγο διάστημα αλλά αυτό ήταν σα χόμπυ στον Ιππικό Όμιλο που ήταν μέλος ένας φίλος μας

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπήρχε πάντα χρόνος για διάβασμα (αλλίμονο!!!) και εξωσχολικά βιβλία.  Ιστορία Δύο Πόλεων, το Καπλάνι της Βιτρίνας, τα βιβλία του Φρέντυ Γερμανού...
Αλλά και περιοδικά...
Λάτρευα το Μίκυ Μάους (κάθε Πέμπτη 5 δραχμές), τον Αστερίξ και πιο μεγάλη ρουφούσα στην κυριολεξία τον Ταχυδρόμο και κυρίως τα χρονογραφήματα της αγαπημένης μου Έλενας Ακρίτα. 

'Ετσι, όλα τα παραπάνω έπαιξαν το ρόλο τους στη διάπλασή μου, μα κυρίως το γεγονός ότι πάντα μέσα στο σπίτι έπαιζε μουσική. Αληθινή μουσική, από τον Frank Sinatra, τον Nat King Cole, αλλά και τον Barry White, τους Beatles, το Ray Charles, και τόσους άλλους...

...μέχρι που ήρθε η disco και το new wave για να ανταποδώσω με αυθεντική μοντέρνα μουσική το καλό που μου έκαναν η μαμά μου και η αδελφή μου, και να τους μαθαίνω κι εγώ με τη σειρά μου τη συνέχεια της καλής μουσικής. Τουλάχιστον, έτσι ελπίζω!
Κι αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασα με δικά μου λεφτά, το 1979:

Η Σάντρα, οι Who και το Wrangler jean.

Δύο-τρία χρόνια αφού ξεκίνησα το σχολείο, μια φίλη της μαμάς μου μας γνώρισε μια νέα κοπέλλα που άρχιζε την καριέρα της ως ηθοποιός. Την έλεγαν Σάντρα, ήταν πολύ νέα, γύρω στα 25, και μόλις είχε τελειώσει τη Δραματική Σχολή κι ήταν γεμάτη φιλοδοξίες για να παίξει στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Eρχόταν κι αυτή από τη Θεσσαλονίκη, κι ήταν αυτή που ίσως με επηρέασε στη ζωή μου περισσότερο, μετά φυσικά από την οικογένειά μου.

Είχε κάτι αυτό το κορίτσι. Είχε αυτό που λέμε "τύπο". Μιλούσε αληθινά και ανοιχτά, είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει, είχε απίστευτο χιούμορ και ήξερε τα καλύτερα ανέκδοτα, είχε μοντέρνες ιδέες και έναν τρόπο να γίνεται φίλη με όλον τον κόσμο και όλοι να της εκμυστηρεύονται τα πάντα!

Άρχισε να έρχεται σπίτι μας συχνά και γνωριστήκαμε αρκετά καλά. Και όπως σε κάποιες ταινίες που εμφανίζεται ένας άγγελος ή ένας εξωγήινος για λίγο καιρό, για να αλλάξει τις ζωές κάποιων ανθρώπων, έτσι και η Σάντρα, ήρθε στη ζωή μας για να μας την αλλάξει, και κυρίως τη δική μου, για πάντα.

Μια μέρα μας έφερε ένα τετράδιο, το οποίο το είχε ντύσει με ασπρόμαυρες φωτογραφίες από μικρά παιδιά, μέσα στο οποίο είχε γράψει αριστουργήματα μικρές ιστορίες. Δε θυμάμαι το λόγο για τον οποίο μας το έφερε το τετράδιο, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι αυτό παρέμεινε σε μας για πάντα και διάβαζα τα διηγήματα ξανά και ξανά για πολλά χρόνια κάτι που επηρέασε τον τρόπο γραψίματός μου για τα επόμενα χρόνια...

Εμένα μου φερόταν σαν να είμασταν συνομίληκες.... Μια μέρα με πήρε στο Μοναστηράκι μαζί της. Ανίδεη για το τι θα ακολουθούσε νόμιζα ότι θα με πάει για κανένα σουβλάκι. Η Σάντρα όμως δεν ήταν συνηθισμένος άνθρωπος που έκανε συνηθισμένα πράγματα, κι αντί για σουβλάκι με πήγε σ'ένα ψαγμένο μαγαζί για να μου αγοράσει ένα ξεβαμμένο, dirty, σκισμένο, απίθανο Wrangler jean!
Φυσικά δε χρειάζεται να πω πόσο πολύ το λάτρεψα και πως το φορούσα κάθε μέρα, ωσπου πια δε μου χωρούσε, οπότε και το κράτησα ως κειμήλιο μέχρι που χάθηκε δυστυχώς σε κάποια από τις άπειρες μετακομίσεις μας.

Για πολλά χρόνια η Σάντρα ερχόταν και έφευγε από την Αθήνα και πάντα μας επισκεπτόταν, αλλά κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 εξαφανίστηκε.
Πότε πότε μαθαίναμε νέα της από το Λουκιανό Κηλαηδόνη που ήταν κοινός μας φίλος (και ο μεγάλος της καημός. Η Σάντρα μας είχε χαρίσει ένα χαμστεράκι που το ονόμασε Λούκη, προς τιμήν του γνωστού μουσικού που λάτρευε). Μαθαίναμε πως κατάφερε και πήρε δύο ρόλους σε ταινίες που βραβεύτηκαν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά μετά από αυτές τίποτε άλλο. Για πολλά χρόνια χάσαμε τα ίχνη της.

Τη χρονιά που τελείωνα το Λύκειο, και την ημέρα που διάβαζα Ιστορία για να δώσω Παννελήνιες, η μαμά μου μου ανακοίνωσε πως θα έρθει η Σάντρα επίσκεψη. Αυτομάτως τα βιβλία πετάχτηκαν στο πάτωμα και η χαρά της προσδοκίας αντικατέστησε την αγωνία των εξετάσεων. Γύρω στις 5 χτύπησε το κουδούνι μας και εμφανίστηκε η Σάντρα, νεανική και άνετη όπως πάντα, συνοδευόμενη από έναν ξανθό κούκλο, ετών 4: ήταν ο γιος της!
Μας διηγήθηκε πως ένα καλοκαίρι, μέσα στα άπειρα ταξίδια της, κοιμήθηκε μ΄'εναν Άγγλο και το επόμενο πρωί του ανακοίνωσε ευθέως ότι μόλις έμεινε έγκυος. Εκείνον μη τον είδατε μετά απ'αυτό, αλλά 9 μήνες μετά η Σάντρα γέννησε ένα μικρό θεό που από το λίγο που πέρασα μαζί του εκείνην την ημέρα, είδα ότι είχε και τη σπιρτάδα της και το χιούμορ της.
Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδα τη Σάντρα. Πάνε τώρα 25 χρόνια από εκείνην την ημέρα.

Έμαθα ότι πέθανε από AIDS. Και μου είναι ακόμα αδύνατον να το πιστέψω, προσεύχομαι να μην είναι αλήθεια, ότι κάποιος μας έδωσε λάθος πληροφορίες.
Γιατί εκτός από όλα αυτά που μου έδωσε, το μεγαλύτερό της δώρο ήταν όταν ένα απόγευμα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70, μπήκε στο σπίτι μας ξαναμένη και μας είπε ότι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ πρέπει να ακούσουμε αυτό το τραγούδι με το συγκλονιστικό πιάνο:

'Ηταν η πρώτη φορά που άκουγα τους Who, και ο μεγάλος μου έρωτας γεννήθηκε στα 9 μου χρόνια, από ένα κασσετοφωνάκι με φριχτό mono ήχο, από μια κασέττα, που σημειωτέον η Σάντρα μου χάρισε για να τη λιώσω ακούγοντας ολόκληρο το Tommy, απο την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά και ξανά.

Ώσπου 25 χρόνια αργότερα, μετά απο φάσεις disco, new age και rave να ξανακούσω στην Αγγλία το Pinball Wizard και να θυμηθώ τους υπέροχους εκείνους ήχους που με είχαν συγκλονίσει όταν είμουν μικρούλα, και να κολλήσω πια για πάντα στη μαγεία των Who.

Γι'αυτό και μόνο, Σάντρα θα σ'ευχαριστώ για πάντα.

Αμερική, Αμερική καλά μου λέγαν μερικοί πως είσαι χώρα μαγικη!

Όταν ήμουν επτά χρονών, η μητέρα μου η αδελφή μου κι εγώ μπήκαμε στο πρώτο μεγάλο jumbo jet της Ολυμπιακής και κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Μάλιστα! Το 1973 η Ολυμπιακή πετούσε κατευθείαν στη Νέα Υόρκη και μάλιστα non-stop. Με θλίψη βλέπω τώρα ότι σταμάτησε να έρχεται ακόμα και στο Λονδίνο. Είναι πραγματικά κρίμα γιατί θυμάμαι την τέλεια αυτή πτήση, με τις χαμογελαστές αεροσυνοδούς, τα χιλιάδες σνακς, φυστίκια, πορτοκαλάδες και 'γω δεν ξέρω τι άλλο, που μας σέρβιραν, το ό,τι ο πιλότος μας μιλούσε αρκετά συχνά κι άφησε κάποια παιδιά να πάνε στο πιλοτήριο (τώρα που τέτοια πράγματα) και γενικά το πόσο ονειρική ήταν αυτή η πτήση. Ήταν η παρθενική πτήση του jumbo 747 (αν θυμάμαι καλά το νούμερο) για την Ολυμπιακή και το πρώτο μεγάλο ταξίδι για μένα.

Εγώ, τι άλλο θα έκανα σ'όλο το ταξίδι; Είχα φορέσει το ακουστικό (αν θυμάμαι σωστά, ένα ήταν κι όχι δύο ή stereo) και άκουγα τη μουσική που έπαιζε μέσα στο αεροπλάνο. Οκτώ ώρες πέρασαν αμέσως και ήθελα κι άλλο! Απο τότε αγάπησα τα ταξίδια και τα αεροπλάνα.

Και φτάνουμε στην Νέα Υόρκη. Μέσα στη θολούρα του jet lag θυμάμαι ότι όλα μου φάνηκαν εξωπραγματικά τεράστια, εξωγήινα θα έλεγα. Από τον πρώτο όροφο της Αγίας Ζώνης στον 36ο του ουρανοξύστη στο Μανχάτταν που ζούσε η θεία μου. Αυτή δεν ήταν απλώς μια άλλη χώρα, ήταν μια χώρα σε άλλο χρόνο, σε άλλη διάσταση. Η θεία μου μας σέρβιρε κάτι τσιπς που ακόμα ως τώρα τη γεύση τους δεν την έχω ξαναβρεί. Δεν είχαν καμμία σχέση με τα τσιπς που τρώμε στην Ελλάδα, ούτε ακόμα και στην Αγγλία και το ίδιο και οι τηγανιτές πατάτες.

Απόλυτη γευστική ηδονή. Που να μη γίνουν παχύσαρκοι οι Αμερικανοί; Εγώ σίγουρα θα είχα γίνει 800 κιλά άμα έμενα εκεί παραπάνω!!!

Το πλάνο ήταν να μείνουμε περίπου ένα-δύο μήνες. Υπήρχε ειδικός λόγος που δε θέλω να επεκταθώ γιατί δε θα μιζεριάσουμε σ'αυτό το blog, αλλά ας πούμε ότι έπρεπε να κάνω μια μεγάλη χειρουργική επέμβαση, που τότε μόνο στην Αμερική μπορούσε να γίνει.

Κι αυτή έγινε στο σούπερ-διαστημικό νοσοκομείο Bethesda στο Maryland.

Τα νοσοκομειακά δε θα τα πούμε, είναι πάντα βαρετά. Ας πούμε ότι όλα πήγαν τέλεια, οι γιατροί είπαν ότι ήμουν τσαμπιόνι κι έτσι μετά από κανά δίμηνο στην Αμερική γυρίσαμε στην Ελλάδα.

΄Οσο είμασταν εκεί όμως κάποια πράγματα μου έμειναν για πάντα στο μυαλό:

τα ξαδέλφια μου στο Washington DC και το τεράστιο σπίτι τους με το υπέροχο play room στον κάτω όροφο, η κούκλα που μου χάρισε μια από τις θείες μου (έχω πολλές θείες στην Αμερική!!!) που στην πλάτη της είχε πικάπ (η κούκλα, όχι η θεία) και έβαζες δισκάκια με το τραγούδι της Coca Cola σε όλες τις γλώσσες!

Και βέβαια η τηλεόραση που ήταν έγχρωμη και είχε τέλεια προγράμματα, όπως Mission:Impossible, That Girl, Rhonda, The Lucy Show και τόσα άλλα που ήρθαν στην ελληνική τηλεόραση πολλά χρόνια μετά. Η αδελφή μου είχε τη φαεινή ιδέα να ηχογραφήσει τα τραγούδια από πολλές σειρές σε μια κασσέτα (τότε βίντεο όχι μόνο δεν υπήρχε, αλλά ούτε καν ξέραμε τι ήταν) και να τ'ακούμε ξανά και ξανά όταν γυρίσαμε στην Ελλάδα. Αυτή η κασσέτα πρέπει να υπάρχει ακόμα, κάπου στις στίβες των κασσετών που έχω στην Αθήνα.

Η μουσική ήταν για τη θεία μου (αδελφή της μαμάς μου) το κύριο επάγγελμα. Ήταν σπουδασμένη σε όλες τις όπερες της Ευρώπης και τότε τραγουδούσε σε νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης που μας κάλεσε μια βραδιά. Ήταν (και είναι ακόμα) εξαιρετική πιανίστα και αφού τραγούδησε όλα τα γνωστά τότε hits της εποχής, έκατσε στο πιάνο και είπε "και τώρα θα σας παίξω Ραχμάνινοφ". Ο κόσμος γέλασε, αλλά το γέλιο τους κόπηκε απότομα όταν η θεία μου άρχισε να παίζει τις πρώτες νότες από το Flight of the Bumble Bee. Καταλαβαίνετε τι έγινε στο τέλος!

Όταν σκέφτομαι τη Νέα Υόρκη, θυμάμαι τους τεράστιους ουρανοξύστες, τα κίτρινα ταξί, το άφθονο ευωδιαστό φαγητό, το διαμέρισμα της θείας μου στο κέντρο του Μανχάτταν, με παράθυρα με υπέροχη θέα από ψηλά, το Central Park με τα hot dog stands και βέβαια το τραγούδι που συνοδεύει αυτές τις αναμνήσεις. Όποτε το ακούω, είμαι και πάλι στον 36ο όροφο, σ'έναν ουρανοξύστη στο Μανχάτταν.

Ένα αυτοκίνητο στην Εθνική Οδό.

Ξεκινάμε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 70. Ένα χρυσό Simca αφήνει πίσω του το Λευκό Πύργο, την Εγνατία, το Θερμαϊκό και όλες τις άσχημες αναμνήσεις των τελευταίων δύο χρόνων.

Οδηγεί μια νέα γυναίκα, η μητέρα μου. Στο μπροστινό κάθισμα η αδελφή μου στο πίσω εγώ, μόλις τεσσάρων ετών. Προορισμός μας η Αθήνα, η πρωτεύουσα που υποσχόταν καινούργια ζωή με πολλές ελπίδες.

Τότε ήταν και το ξύπνημά μου, η πρώτη μου ανάμνηση. Οι στροφές, τα Τέμπη, η στάση στο Σούστα για σουβλάκι και ανάσα και η σιγανή μουρμούρα του ραδιοφώνου με ομιλίες και μουσική.

'Ενα γλυκό νανούρισμα που μ'έφερε ύπνο, για να ξυπνήσω, μια και καλή, όταν φτάσαμε στον προορισμό μας.

Το σπίτι μας, στην πολύ "trendy" τότε περιοχή, Φωκίωνος Νέγρη. Μια τεράστια σιδερένια πόρτα με φερ φορζέ και διαμέρισμα στον πρώτο όροφο με βεράντα στην Αγίας Ζώνης.

Απέναντι το φαρμακείο, που λίγα χρόνια μετά θα γινόταν διάσημο, καθώς εκεί εργαζόταν νεαρή, πληθωρική ξανθιά, μέλλουσα αεροσυνοδός, μέλλουσα γυναίκα πρωθυπουργού και πέτρα του σκανδάλου!

Πρώτη μας δουλειά, να γραφτεί η αδελφή μου στο σχολείο κι εγώ στο νηπιαγωγείο. Τα παράθυρα του νηπιαγωγείου είχαν ζωγραφισμένη τη Χιονάτη και τους επτά νάνους. Η δασκάλα ήταν πολύ καλή, αλλά βέβαια όχι και τόσο καλή όσο η μαμά μου, γι'αυτό δεύτερη μέρα δεν πήγα!

Έτσι, μέσα στο σπίτι, αγκαλιά με το Φασόλα μου, που τον έχω ακόμη, άρχισα ν'ακούω υπέροχους ήχους να βγαίνουν από ένα μικρό τετράγωνο κουτί.

Ο Sinatra, o Nat King Cole, οι Platters, αλλά και οι Beatles, o Τchaikovsky, ο Beethoven έκαναν τη μικρή καρδιά μου να πετάει κάθε φορά. Δεν υπήρχε τίποτε ωραιότερο από αυτό το άκουσμα.

Σ'ένα 45άρι που έπαιζε στο πικάπ η μαμά μου πάρα πολύ, είχα ακούσει και αυτό το τραγούδι και το λάτρευα, γιατί τότε νόμιζα ότι "αυτή η κυρία έχει την ίδια φωνή με τη μαμά μου".

Ο χορός και η μουσική μπήκαν μέσα μου και όλα τα άλλα γύρω μου δεν υπήρχαν. Είχα μάθει πως να παίζω το πικάπ και έβγαζα τον ένα δίσκο κι έβαζα τον άλλον. Πιο πολύ ξένη μουσική, η ελληνική μουσική ακουγόταν ελάχιστα στο σπίτι μας. Είχαμε 45άρια με το Δελφίνι Δελφινάκι και το Νά'τανε το 21, αλλά μάλλον αυτά ήταν μόνο. Βεβαίως υπήρχαν και δύο μεγάλοι δίσκοι του Διονύση Σαββόπουλου, Ο Μπάλλος και τα 10 Χρόνια Κομμάτια, κι όταν έμαθα ότι ήταν θείος μου χάρηκα πάρα πολύ!

Κάθε Κυριακή μπαίναμε στο αυτοκίνητο της μαμάς και πηγαίναμε μια μεγάλη μακρινή εκδρομή (στα Σπάτα!) για να επισκεφτούμε το "κτήμα" ενός φίλου μας που είχε πολλά σκυλιά, μεγάλο κήπο με πισίνα το καλοκαίρι και ζεστό σπίτι με όλα τα τζάκια αναμένα το χειμώνα. Όταν θυμάμαι το κτήμα θυμάμαι τη μυρωδιά του ψημένου αρνιού, στον εξωτερικό πέτρινο φούρνο, την κυρία Ευδοκία που μας φρόντιζε κάθε φορά και (πάλι) τη μουσική που με μεγάλα ηχεία έφτανε σε κάθε άκρη του κτήματος.

Ήταν δεκαετία του 70, δικτατορία, και φυσικά Θεοδωράκης ήταν απαγορευμένος παντού. Αλλά σ'εκείνη τη γωνιά της γης που γύρω γύρω δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από δέντρα, λόφοι και κανείς άλλος στα 2000 μέτρα, ο Μίκης και ο Pablo Neruda έπαιζαν στη διαπασών για να μπουν για καλά στην καρδιά μου και στην ψυχή μου.

Intro.

Από Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Σπέτσες, Λονδίνο. Η Κυψέλη, η Φιλοθέη, το Ψυχικό, το Beckenham, η Πιτιούσα...Η μαμά, η αδελφή κι εγώ. Η πρώτη αγάπη, η μεγάλη αγάπη, εκείνα τα ματάκια, το χαμόγελο που σκοτώνει, η τρέλλα, η χαρά, η απογοήτευση. Τα γέλια, τα δάκρυα, ο γύψος, οι φίλοι, οι πλάκες, οι σπουδές.

Και πάνω απ'όλα η μουσική.

Η μουσική που συνόδεψε κάθε στιγμή της ζωής μου. Κάθε στιγμή συνδέθηκε μ'ένα τραγούδι, κάθε τραγούδι θυμίζει μια στιγμή.

Εδώ θα γράφω απο μένα σε μένα και για μένα. Κι για όσους πιστούς προσέλθουν.

Στη γλώσσα μου, για να εκφράζομαι όπως θέλω, όπως μ'αρέσει κι όπως μου κατέβει! Κι άμα πετάω και κανένα αγγλικό είναι γιατί θα το χρειάζονται τα συμφραζόμενα.

Έχω πολύ όρεξη να γράψω, το χρειάζομαι, και σκέφτηκα να συνδυάσω κάθε μου εμπειρία με τη μουσική που τη συνόδεψε. Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι!

Και ξεκινάμε....